Ikonę Krzyża przywieźliśmy do naszej parafii 28 I 2005r. wieczorem. Na uroczystej Mszy Świętej Słowo o krucjacie wygłosił ks. Janusz Betkowski (moderator młodzieży Ruchu Światło - Życie), dał on świadectwo o swoim trwaniu w krucjacie. Po Mszy świętej odbyło się czuwanie przy Krzyżu, modliliśmy się za różne zniewolenia. Wieczorem Krzyż powędrował do rodzin.

W sobotę spotkaliśmy się w kościele o 16:00 na godzinie Słowa Bożego i wspólnej modlitwie. W atmosferze refleksji i otwarcia na moc Bożego działania dziękowaliśmy za dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i za wszystkich, którzy do niej przystąpili. W czasie uroczystej Mszy świętej, w której słowo Boże wygłosił ks. Adam Stefan (opiekun Domowego Kościoła), zostały złożone deklaracje nowych członków krucjaty. Po Mszy Krzyż ponownie powędrował do rodzin. W niedzielę przekazujemy Krzyż do parafii Miłosierdzia Bożego w Oławie. Dziękujemy Bogu za ten wielki dar obecności Krzyża w naszej parafii i w naszym domu.

Dziękuję Panu Bogu za to, że zechciał aby naszą parafię odwiedził Krzyż Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. W czasie czuwania przy Krzyżu doświadczyłam ogromnego pokoju, oraz cudownej bliskości Pana Jezusa. Trwam w Krucjacie od ośmiu lat. Jest ona dla mnie wielką łaską. Ufam Jezusowi z całego serca, że wysłucha mojej modlitwy, ale od teraz wiem, że resztę powinnam pozostawić Jemu. "Nie siłą, nie mocą naszą, lecz mocą Ducha Świętego".

Po sobotnim nabożeństwie gościliśmy Krzyż w naszym domu. Długo modliliśmy się przy Nim z całą rodziną. A późnym wieczorem, gdy jeszcze sama klęczałam u Stóp Jezusa, poczułam się jak Maria, siostra Marty, którą odwiedził pewnego dnia Jezus: "Siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie". W obliczu tego spotkania wszystkie inne sprawy stały się nieważne... "Maria wybrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona". Ja też chcę, Panie, trwać przy Tobie do końca.. Dziękuję Ci za wszystko i KOCHAM CIĘ.

Mam na imię Magda. W KWC trwam już drugi raz. Muszę przyznać, że choć mam dopiero 17 lat, to w dzisiejszych czasach trudno mi dotrzymać takiego wyrzeczenia. Jest ciężko, ale wiem, że dzięki mojemu małemu poświęceniu mogę pomóc tym, którzy "nie mogą się już wyzwolić o własnych siłach". Wiem, że robię słusznie, ponieważ już widzę pierwsze owoce krucjaty. W chwilach słabości bardzo pomagają modlitwa i nabożeństwa. W naszej parafi 28 stycznia 2005 odbyła sie perygrynacja krzyza KWC. Myślę, że nie tylko mnie, ale wielu wiernym pomogła ona wzmocnić wiarę w słuszność naszego poświęcenia. Teraz wiem, że tylko taką drogą, drogą miłości do drugiego człowieka, pomogę bliźnim i sobie i dojdę do Boga. Za to wszystko CHWAŁA PANU!